Des Bergers Aventureux - Bolke
Leuke beauceron - Des Bergers Aventureux
 
Bolke
12 juni 1994 - 28 februari 2013
 
 
Bolke is geboren op 12 juni 1994. Het is een Markiesje en geboren uit twee overwegend zwarte ouders. Net als Bolke's 4 broertjes waren de nakomelingen uit dit nest bruin. Een domper voor een fokker als je streeft naar zwarte hondjes. Toch is Bolke's mooie bruine vachtkleur iets waar veel mensen op vallen. En ik ook. Ik ben min of meer bij toeval op 'm gestuit. Ik woonde in Groningen en wilde naast mijn grote zwarte kruising iets kleiners, maar het mocht geen terrier zijn en ik wilde beslist een sportief hondje. Bolke was 4 maanden oud toen ie bij mij terecht kwam en had al diverse eigenaren achter de kiezen. Hij was erg druk en had veel moeite zich te binden. Ik zag iets onweerstaanbaars in hem en heb hem in huis genomen en hij is nooit meer weggegaan.
 
Bolke heeft heel wat verhuizingen en uiteenlopende fases in mijn leven mee beleefd. Hij is dol op menselijk gezelschap en is voor iedereen even hartelijk. Ook met andere honden en andere dieren kan hij het prima vinden. Hij is makkelijk in de omgang ne laaft zich graag aan aaiende handen en liefdevolle schoten.
 
Wondertje op vier pootjes
 
Bolke is een wonder van een hondje met een uitermate charmant en opgewekt gemoed. Hij is nu 18 jaar oud, zo goed als blind en doof en zijn achterhand werkt hem tegen maar buiten dat verkeert hij nog steeds in een uitstekende gezondheid en hij is de dagen nog niet zat. Bolke is van het pre-digitale fotografie tijdperk en van Bolke als jong Godje zal weinig op deze site verschijnen.
 
Ook als oud baasje is ie echter zeer de moeite waard, een dapperder en sportiever hondje heb ik zelden meegemaakt.
Op jonge leeftijd heeft hij vele kilometers lopend en naast de fiets afgelegd.
 
 
Bolke op zijn zestiende verjaardag
Afscheid van een stokoud hondje
28-02-2013
Eigenlijk gaat het niet meer, het koppie wel maar het lijfje niet. Hij kan niet meer zelfstandig overeind komen, echt lopen ook niet, zijn voetjes klappen dubbel en hij is zo krom als een hoepel en bij poepen moet ik hem ondersteunen. Als ie kreunt breng ik hem of zijn water of wat te eten, moet hem verleggen of ik til hem buiten voor plas of poep en dat is het dan. Het is niets acuuts en volgens mij wordt ie zo nog 20 maar het is eigenlijk te gek, dit.

In feite is het triest, maar het koppie is nog heel helder en hij is volkomen bij de tijd. Als ik dit zo opschrijf en herlees kan ik niet anders dan concluderen dat het voor een buitenstaander echt genoeg is en toch vind ik - hoe tegenstrijdig dat wellicht ook mag klinken- dat Bolke geen hoopje ellende is. Het is geenszins een depressief oud hondje, was ie dat maar, dan was de beslissing niet zo moeilijk. Ik heb 'gehoopt' dat ie echt wat zou gaan mankeren, iets onomkeerbaars wat het voor mij te rechtvaardigen maakte hem te laten inslapen, omdat ik hem daarmee zou behoeden voor grote pijn en ellende maar nu...hij wordt gewoon steeds maar ouder en ouder en kan inmiddels zo goed als niks meer maar blijft wel helemaal Bolke. Ik moet dus een beslissing nemen over de levensbeëindiging van een mij zeer dierbaar wezentje zonder dat ie ongeneeslijk ziek is of zwaar depressief.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat dit ook een enorme luxe is, hij is nooit ernstig ziek geweest, is niet dement of ellendig geweest en ik kan dat ook allemaal voor zijn, door hem nu te laten gaan. Hij is op 3 maanden na 19 jaar nu.

Na het werk gistermiddag ben ik naar 'de geheime plek' gereden met de hondjes, heb met Bolke in mijn armen een eindje gelopen en gehuild. Rein en Huette dartelden om me heen. Bolke als trouw hoopje hond in mijn armen. Heb hem neergezet, hij heeft zijn best gedaan wat rond te scharrelen maar hij had het vooral ook koud en zocht mij met zijn oogjes en had daar nog steeds geen moeite mee. In de auto bij het tanken hield ie me voortdurend in de gaten. Hoe is het toch mogelijk, zulke grijze oogjes en toch nog met zoveel uitdrukking erin en zo trefzeker mijn ogen vindend. Hij heeft gisteravond pens op, aardig gegeten, niet alles op. Een leeg kuipje kruidenkaas uitgelikt en na het eten een lekkertje (gedraaide kalfblaas). Ik hield het vast en hij deed zijn best. 's Avonds languit op de bank met Bolke, dat was dus de laatste keer samen een crimi kijken. Zojuist heb ik namelijk de beslissing genomen, de dierenarts komt om 16.30 u vandaag een einde maken aan het leven van Bolke.

Hij ligt nu te slapen. Is dit het moment, wat is het moment? Mijn allerdapperste wonderhondje dat me zo ongelofelijk veel heeft gegeven.